Feridas Invisibles

Autor: Ramón Lobo

Título: ” El héroe inexistente. Los viajes de un corresponsal de guerra al corazón de las tinieblas de fin de siglo”

Lugar de edición: Madrid

Ano de edición: 1999

Editorial: Aguilar

Fragmentos que navegan. Feridas invisibles. Este traballo ten o seu lado amargo: non salva persoas, só pon nome aos mortos e aos vivos; e outro amable: somos intermediarios entre o horror e a ignorancia, testigos directos que contan para que outros sepan e non olviden.

Pero a veces, ese corresponsal de guerra non é un ser insensible, un tolo aventureiro ou alguén que escapa; a veces, tamén escoita, aprende e crece.

Ramón Lobo, periodista venezolano afincado en España, cubriu para o diario El País dende 1992, e como enviado especial, guerras e conflictos en 10 países. Bosnia 1993, Serbia 1997, Albania-Kosovo 1999, Chechenia 1995, Irak 1992, Haití 1994, Ruanda 1996, Zaire-Congo 1994, Guinea Ecuatorial 1998 e Serra Leona 1999. Diferentes anos, diferentes lugares, pero a mesma sensación de terror e inseguridade antes de partir a unha guerra que semella máis brutal a canta máis experiencia se acumula. As dudas brotan cando non existe espacio para rectificar, nin tempo. Aparecen as virtudes cando un soña ca aventura, pero xorden os defectos cando non existe marcha atrás. É unha continua reflexión sobre o triunfo, sobre se serás capaz de recoller esos testimonios desgarradores, capturar esas imaxes descorazonadoras e trasmitilas a unha redacción que, analizará a información dunha forma fríamente despreciable para aquel que observa o conflicto a pé de calle. “Cada viaxe é unha conquista na que non sirve a experiencia”

“O fracaso galopa ao teu lado disposto a descabalgarte. Corre xunto ao medo. Non á morte ou a un peligro aínda pouco definido, é mais ben unha avalancha de recelos absurdos”

Hai periodistas que acoden á guerra e deixan de selo para sempre, arrastrados polo horror empuñan un arma a matan a súa propia conciencia con cadáveres alleos. Hainos exemplares ou xenerosos, que regalan o seu tempo e diñeiro en impedir que a crudeza e a dureza do ambiente persiga a todo o que os rodea. Outros, como se esforza por explicar Lobo ao longo do libro e nos cales se inclúe, son corvos que observan e escriben, protexidos por unha fina capa de teflón. Escribir e correr, amparados nunha distancia de seguridade emocional e un montón de normas estúpidas que hay que quebrar: á guerra cun billete de ida e volta e un seguro de desmemoria. Tamén critica que hay periodistas, demasiados,  que creen que o máis importante dunha guerra é que eles están nela. Non necesitan teflón nin caixa.

Fai unha crítica entre a descompensación informativa de lugares. Fala do olvido en Serra Leona, oito anos de guerra, de silencio informativo, de vacío absoluto,e de repente un bo día, os periodistas van e colocan o país no mapa durante dúas semanas. Compara esto co espectáculo, co vulgar paltó formado, por exemplo, en Kosovo, donde decenas de televisións de todo o mundo se pelexaban para recoller o mellor plano, dispostos a conquistar cada cuota de sufrimento.

A través de historias individuales, humanas e reais, narra o dificil esforzo que un ten que facer para poder decidir entre ser humano ou periodista, cando o que se defende durante todo o libro é a necesidade de sintetizar toda nun so recipiente. A desgracia humana levada ao extremo convértese para o que observa nun peso interior de conciencia que non te abandona nunca. Eso é do que trata o fin e o cabo o libro: de guerra, guerra e impotencia, guerra e rostros, frases, nomes…Non se busca unha resposta a todas as inxustizas, é tan só unha viaxe a través dunha decepción: comprobar que o traballo de periodista non salva a persoas; só pon nome aos mortos e aos vivos.

Cando se regresa dunha guerra non se retorna de todo; algo de ti se queda atrapado no vivido, na xente. A pesada dixestión das experiencias necesita un tempo de soidade, unha intimidade repleta de fantasmas.

 Nazaret Pérez Dacosta

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s