1000 Preguntas

  • Autor: Oriana Fallaci
  • Título: Carta a un niño que no llegó a nacer
  • Editorial: Noguer
  • Lugar e ano de edición: Barcelona, 1976

“ A quien no teme la duda, a quien se pregunta los porqué sin descanso y a costa de sufrir de morir. A quien se plantea el dilema de dar la vida o negarla está dedicado este libro de una mujer para todas las mujeres”.

Con estas palabras abre Fallici a súa obra Carta a un niño que no llegó a nacer, case convirtida nun diálogo, monólogo co seu descendente e co seu “eu” lírico. Probablemente non sexa a obra máis xornalística da autora como poden ser Os antipáticos ou Un home; non obstante pareceume moi interesante pola temática que toca: o aborto.

Orianna é unha autora peculiar, coa que podes estar de acordo e en desacordo na mesma páxina, un ser inconformista que anda na procura de algo máis, dese algo, desa resposta que calme a grande pregunta. Algo eterno e menos banal. Durante as páxinas que compoñen estas apenas 120 páxinas naveguei por mares repletos de cuestións e rúas que non parecían ter fin.  O tema que trata é moi complexo, adoptando a defensa e o ataque do dereito a abortar e esa psicoloxía complexa e enmarañada do “eu” que se queda embarada, das mil e unha preguntas que recorren o seu ser.

Este comentario non podería ser máis subxectivo, máis arrancado das entrañas e non podería levar máis interrogantes das que leva. O amor?, o aborto?, a inxustiza?, a esperanza?. Non me sinto a altura de poder facer un resumo, unha reseña ou unha crítica do libro, por iso decido escoller unha serie de fragmentos para podelo ir tecendo a través desa infinita interrogación que é Orianna.

“¡ Bombones para mis pichoncitos! ¡Bombones para mis pichoncitos!. Arrojó más de la mitad, entre un restallar de risas; por fin dejó nuevamente la bombonera sobre la mesa y sacó otro bombón. Lo despojó lentamente de su papel de oro, lo levantó un instante pensando quién sabe qué, y se lo comió. Mientras, la niña miraba. Desde aquel día no puedo comer chocolate”. Neste fragmento a autora déixanos ver a indignación e a humillación da filla dunha simple limpiadora embarazada, que observa á xefa desta promover unha choiva de chocolate. Os sopros de superioridade e un egoísmo que manca respíranse nun amargo instante. Serve de metáfora da interrogación social e laboral posta na  muller que espera descendencia.

A esta cuestión séguelle o machismo, ese vocablo que se nos apegaña e repugna, agora enmarcarado de responsabilidade paternal. “Toda la responsabilidad es para la mujer, como cada sufrimiento y cada insulto. La llamáis puta si ha hecho el amor con vosotros…Hace milenios que nos imponéis vuestros vocablos, vuestros perceptos, vuestros abusos. Hace milenios que nos impóneis el silendio y nos relegáis al papel de madres. En cualquier mujer buscáis una madre.” Neste anaco, rescatamos ese papel da maternidade prolongada que se nos impón, desa muller que dende que a memoria lle chega ata o día en que o corazón decide suicidarse  aprende a fregar os pratos, facer as camas, pasar o ferro, ocuparse das contas da casa, de coidar aos seus irmáns ou irmás e logo á súa descendencia.

Máis e máis preguntas sobre papeis, sistemas xerárquicos e roles sociais salpican cada vogal redondeada das palabras de Fallaci, que sería imposible representar neste anaco de papel. Necesitaríanse litros e litros de tinta e quilos de intelixencia e análise para plasmalos.

Con todo, esta reflexión-opinión sobre a obra non pode chegar ao seu fin sen facer unha pequena reflexión filosófica en torno ao amor e o sentido da interrogación. O amor existe? Ata que punto o verbo amar é sinónimo de dependencia, de medo á soidade?. “Por último, todavía he de aclarar el misterio que llaman amor. No el que se devora en una cama, tocándonos, sino el que me preparaba a conocer contigo.” Quizais esa palabra que tanta veces se usa á lixeira sexa máis que sexo, que unha enfermidade tóxica e dependente, igual é unha especie de flor que cultivamos, regamos, e nos produce alegría, lealtade e a tranquilidade de seguir sempre así, simple e doce.

O sentido da vida é imposible concebilo, dende o meu punto de vista, sen unha eterna pregunta, son desas persoas que pensa que nada sucede porque si, que a mente ten unha dimensión infinita e que nada é simple. Non ten sentido nacer para deixar de respirar, sen preguntarse quen é esa persoa coa que durmimos, coa que comemos, xogamos? Quen somos e de que cor son os nosos sentimentos, que nos medra no fondo da alma? Co cal, a decisión de ser ou non nais está salpicada de enunciados que demandan repostas, o amor cara ese novo ser, roles sociais, requisistos laborais, independenza persoal e econónimca, poder de decisión ou non…

“ Y sólo quien se destroza en las preguntas para obtener respuestas logra avanzar; Sólo quien no cree en la comodidad de creer en Dios para aferrarse a una balsa y descansar, puede comenzar nuevamente para volver a contradecirse, a desmentirse, a producirse más dolor”.

Tomemos a decisión que tomemos, porque somos quen de decidir e interrogarnos, non esquezamos que antes que nais, amantes, fillas, amigas, traballadoras, somos mulleres. “Non se nace muller, chégase a selo”, Simone de Beauvoir.

M.Cristina Mosteiro Reboredo

 

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s