E xerminará lentamente…

  • Autor: Émile Zola    Título: Germinal   Editorial: de la Torre
  • Ano e lugar de edición: 1985, Madrid

Non procurei a fotografía da portada desta edición en concreto que presenta unhas ilustracións moi interesantes e un estudio preliminar sobre o autor e a obra moi didáctico de Francisco Caudet. Estas serían algunhas das portadas da obra por outras editoriais.

 “Los hombres empujaban, y un ejército negro, vindicador, que germinaba lentamente en los surcos, se aprestaba para redondear las cosechas del siglo futuro y cuya germinación pronto haría estallas la tierra”.

A obra Germinal pertence á colección Les Rougon-Macquart, ocupando o 13º lugar na colección. Está ambientada na vila mineira de Deux-Cent-Quarante e na mina de Voreux e  relata as folgas dos traballadores, a vida naquelas rúas estreitas e grises e os quefaceres da familia do patriarca Bonnemort, a familia mineira, e a da familia burguesa.

Seguindo a liña de Zola e as súas ansias por retratar a realidade, como é propio do pai do naturalismo que é, a obra responde a esa narración espeluznante e en detalle da vida dos mineiros. Os personaxes seguen a responder a unha caracterización marcada pola herencia biolóxica, a propia fisioloxía e o medio ambiente. Mostra destes elementos é o caso do alcoholismo crónico de Etienne Lantier ou a irmá de Catherine, Alzire, cangada e enferma, que é condenada pola súa propia saúde á morte.

A familia de mineiros está marcada pola desgraza, a pobreza que se plasma moi ben na escea na que a Maheude se ten que humillar ante o comerciante Maigrat, pedindo manteca e café. Tamén pola enfermidade, esa anemia que caracteriza a toda a familia dándolle unha cor amarilenta ao seu rostro, e a violencia, como a exercida por Chaval sobre a novísima Catherine. Esa serie de males que, ao parecer, é unha condena á que non parece que teñan escapatoria, traballando xeración tras xeración na mina e naquelas condicións de inseguridade e escuridade. As referencias que aparecen a esta familia están tinguidas de cores grisáceas e de olores molestos, elementos que simbolizan opresión, malestar e humillación. Pola contra a estirpe burguesa, a que está ao fronte da patronal da mina, navega por tonos pasteis e cristalinos. É a familia dos luxos, sen taras biolóxicas e a dos fillos lexítimos.

A novela constitúe un fresco revelador e crítico da época. As páxinas do libro están repletas dun cheiro a carbón que intoxica os pulmóns e dunha néboa demasiado densa:

“ Un carraspeo le subió a la garganta y escupió otra vez negro.

–        ¿Eso es sangre?- preguntó Etienne atreviéndose a interrogarle el particular.

Bonnemort se enjugaba lentamente la boca con el reverso de la mano.

–        Es debido al carbón, del que tengo suficiente provisión en los huesos para calentarme hasta el final de mis días, y eso que hace cinco años que no pongo los pies en el fondo de la mina. Por lo visto lo llevaba almacenado, sin sospecahrlo siquiera, Bah, no cabe duda de que eso conserva.”

Dende os primeiros soplos de historia, Germinal afúndete no universo da explotación mineira, nas folgas de finais do século XIX, nos sus pensamentos, tabús e alegrías.

A obra constitúe unha revolución esperanzadora en sí mesma, como mostra o fragmento co que se inica este comentario. Nunha crise como aquela, despois de tanta morte e destrución queda aínda, a esperanza do mañá. Esta situación de descontento do pobo mineio ben pode servir de símil da actual situación. As fábricas pechaban e con elas, as perdas económicas páganas os obreiros. A desconfianza, o medo e a loita polos seus dereitos laborais faise eco dese momento.

Con todo, Germinal, produto de situacións extremas deixa lugar para o amor entre a moza Catherine o mozo revolucionario de Etienne.

“- Debe hacer buen tiempo fuera.Ven, salgamos.
Étienne luchó al principio contra aquella demencia. Pero el contagio también alteraba su cabeza, más sólida, perdiendo incluso la sensación de lo real. Todos sus sentimientos se alteraban, sobre todo los de Catherine, agitada por la fiebre, atormentada ahora por una necesidad de palabras y de gestos. Los zumbidos de los oídos se habían vuelto murmullos de agua corriente, cantos de pájaros; y olía un violento perfume de hierbas aplastadas, y veía con toda claridad, grandes manchas amarillas volaban delante de sus ojos, tan anchas que se crecía fuera, junto al canal, en los trigales, en un día de hermoso sol.
– ¡Mira, hace calor!… Cógeme y sigamos juntos siempre, siempre.”

Hoxe, todos os dereitos dos que gozamos son produto de persoas como Etinne, da señora e o señor Maheu, Catherien, Zacharie que derramaron o seu futuro, a súa ilusión e a súa sangue por un futuro máis xusto e mellor. E debemos loitar por conservalos e manter a esperanza nese día futuro.

 

M.Cristina Mosteiro Reboredo

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s