Borrando as fronteiras

Título: Las fronteras se cruzan de noche

Autor: Xaquín López

Editorial: Foca

Ano publicación: 2008

Dedicábame a follear libros na biblioteca, sen máis. Buscaba un título que significase algo entre a avalancha de frases esculpidas esperando a seren elixidas por un lector anónimo. O meu dedo índice rozou un lombo. Tiña unha textura suave, cálida e, despois, unha portada. Un libro non se le. Un libro séntese, apálpase, ólese, escóitase. Despois de todo, parecía coma se sempre estivese aí, coma se me tivese elixido dende hai tempo e fose eu a última en sabelo. Las fronteras se cruzan de noche, de Xaquín López.

Cheguei á casa, quentei auga e busquei a cunca de té dos venres, aquela que sempre acompaño dunha boa historia. Así, e en menos do que unha agulla tarda en cambiar de segundo, as paredes do meu cuarto borráronse do mapa para transportarme a nunha cálida tarde no Golfo de Guinea: comezaba a nosa viaxe. Un paseo que resultou duro por momentos. Sempre custa mirar os problemas ós ollos e máis, se unha parte de nós sabe que dende un cómodo sofá permitimos impasibles que as cousas sucedan, sen sentírmonos quen para dicir basta.

Xaquín López encargouse de debuxar unha ruta ó redor do tráfico infantil de nenos en toda África, de falar sobre a pobreza extrema, da escravitude, da poligamia –quizais a causa que “obrigaba” e “obriga” a moitos pais de familia a vender os seus fillos-. Vinte fillos por home é unha cifra bastante común para as familias en Benín. Neste relato xornalístico, pero que non renuncia por iso a facer literatura da boa, farase unha viaxe dende o momento no que as mafias se encargan de recoller os fillos de poboado en poboado ata que chegan a Costa de Marfil ou Nixeria e son obrigados a traballar para pagar a débeda contraída cos traficantes de nenos.

Hay momentos en la vida que no nos pertenecen, aunque sea uno mismo el que los viva. Hay instantes que se borran al tiempo que se viven y caen ya para siempre en el dominio de los sueños. Se recuerdan, pero bajo la amenaza del olvido; se saborean como el fruto del cacao viscoso, pero el poso es dulce y amargo a manos llenas (…) mi condena es ahora rebuscar entre mis sueños, que se desvanecen aunque sean míos.

Un relato que, en palabras do mesmo autor, é incapaz de deixar indiferente a todo aquel que se sinta a novela. Son as historias de Samuel, Bertin ou Joachim, nenos coma o teu, o do teu veciño ou amigo, pero que nunca chegarán a saber que ir á escola, xogar ou ler é algo co que se pode fantasiar máis aló dos soños.

Emma Fernández

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s